0 product(en) in winkelwagen

David Bowie

Artiest van de maand januari DAVID BOWIE.

Wat een schok! David Bowie is overleden.
Ad Visser zei het mooi; "Het lijkt wel de zoveelste transformatie van Bowie".

Elke maand zetten we een artiest in de schijnwerpers.
Voor de maand januari hebben we gekozen voor David Bowie, omdat het jaar 2016 van start gaat als HET Bowie-jaar.
Op 8 januari verschijnt zijn nieuwe album Blackstar (op cd en fraai vinyl) en In het Groninger Museum is er een prachtige tentoonstelling over deze superster.


..... een groot deel van de back catalogus is mooi geprijsd.

David Bowie is hot. Hotter dan ooit, misschien wel. Naast die prachtige overzichtsexpositie in het Groninger Museum (gaat dat zien), verschenen er de afgelopen maanden meer boeken dan ooit (‘Bowie De Biografie’ van Wendy Leigh, ‘David Bowie IS’ naar aanleiding van eerdergenoemde expo, ‘The Rise of David Bowie, 1972–1973’ van fotograaf Mick Rock, to name a few) over deze artiest.
En het allermooiste is: ook aan nieuwe muziek is geen gebrek. Daar waar The Next Day een paar jaar geleden een zeer verrassende comeback genoemd kon worden, blijkt Blackstar een minstens zo verrassende doorstart.
Het 25e studioalbum van deze levende legende verschijnt op 8 januari 2016, z’n 69e verjaardag. En ondanks die leeftijd swingt het vervreemdende album enorm. Het is hedendaags, hip, het lijkt her en der zelfs totale improvisatie te zijn.
Zeven nummers, 41 minuten, dat alleen al is informatie die een heleboel zegt over Bowies aanpak. Het titelnummer is zelfs 10 minuten lang, de andere zes zijn minimaal viereneenhalve minuut van lengte. Maar ze vervelen geen seconde.
Zoals de teksten van Bowie veelal spontaan ontstaan door woorden te husselen en daar compleet nieuwe zinnen mee te maken, zo lijkt ook zijn muziek meer dan ooit een ongekende spontaniteit te hebben gekregen. Het gezucht aan het begin van Tis a Pity She Was A Whore bijvoorbeeld. Maar ook de ongeleide jazzy blazers en pianopartijen in datzelfde nummer ademen onbevangenheid. We horen op Blackstar eigenlijk een rasartiest die totale muzikale bevrijding viert. Ergens in het geniale titelnummer zingt David Bowie: ‘I’m a blackstar, I’m not a popstar’. Een bevrijding inderdaad, zo blijkt bij beluisteren van deze zeven nummers.
Iets verder declameert hij: I’m a blackstar, I’m not a wandering star. Ook die gehusselde woorden blijken waarheid. Want Bowie weer exact wat hij doet. Zo werkten hij en producer Tony Visconti bijvoorbeeld niet met de The Next Day-muzikanten. Dit keer zijn het James Murphy (LCD Soundsystem) en enkele freejazz-muzikanten zoals bassist Tim Lefebvre, drummer Mark Guiliana, saxofonist/fluitist Donny McCaslin, pianist Jason Lindner en gitarist Ben Monder die het album met hem opnamen. Om uitgedaagd te worden, verwacht ik. En dat lukt wonderwel, zo blijkt.
Het dreigende Lazarus is opgebouwd rondom beats, bas en saxpartijen. Een galmende, botte industrial-gitaarriff die rechtstreeks uit Outside 1.0 lijkt te komen, maakt het eigenzinnige nummer helemaal af.
De heerlijke gitaarriff in Sue (Or In A Season Of Crime), de frisse breakbeats, de kolkende kakafonie van stemmen, delayeffecten en gierende solo’s, ’t klinkt allemaal ongekend vitaal en weergaloos origineel. Dit nummer dat in 2014 al op de verzamelaar Nothing Has Changed stond, is voor de gelegenheid redelijk door de mangel gehaald en klinkt een stuk steviger.
Girl Loves Me, grijpt mede door de nerveuze zanglijn met hoge uithalen een beetje terug naar Bowies begintijd. De begeleidende muziek met orkestrale partijen is dan wel weer zeer hedendaags.
Het rustige, intieme Dollar Days zou je als meest toegankelijke nummer van het album kunnen betitelen. Dit door de piano, gitaren en mooie ronde baspartij die elkaar mooi aanvullen. Maar halverwege dit nummer is ook weer een onverwachtse wending te horen. De prachtige saxsolo giert compleet uit de bocht en vervolgens zorgt een geweldige gitaarlijn voor een toffe apotheose. Slotstuk I Can’t Give Everything Away begint met een lichtvoetige mondharmonica maar ontpopt zich als stuk dat bijvoorbeeld ook op Heathen had kunnen staan.
Bowie heeft qua muziek maken en opnemen al jaren maar één doel: hij wil steeds weer vernieuwend zijn. En verdorie, dat is hem weer gelukt. Hoe hij dat zelf zegt? ‘Oh, I’ll be free, just like that bluebird’. Wist u trouwens dat zo’n bluebird symbool staat voor ‘gelukkig zijn’? Dat zullen massa’s fans ongetwijfeld weer zijn als ze met dit album geconfronteerd worden. En hopelijk is hij het zelf ook, want van nieuw materiaal van deze artiest in topvorm kan je echt geen genoeg krijgen.